Μίλτος Πασχαλίδης - 2005

Συνέντευξη : Μιλτιάδης Πασχαλίδης Ο Μίλτος Πασχαλίδης μίλησε στο Agnostos.gr και στο UoC Radio 96.7 σε μια συνέντευξη εφ όλη της ύλης για τη ζωή του ,τη καριέρα του και το νέο του δίσκο που παρουσιάστηκε λίγο πριν από το τέλος του 2005 ! Μας μίλησε για το τι ήθελε να γίνει , τι κατάφερε και πώς πέρασαν αυτά τα 10 χρόνια της μουσικής του πορείας.

ΣΤ : Καλησπέρα κύριε Πασχαλίδη

Καλώς σας βρήκα

ΣΤ : Λοιπόν να ξεκινήσουμε σιγά σιγά τις ερωτήσεις γιατί ο χρόνος μας πιέζει...

Πριν ξεκινήσετε τις ερωτήσεις να πούμε ότι ακούμε ως χαλί και μετά ως μελωδία και μουσική ένα live από το καινούριο δίσκο που θα βγει σε 3 ημέρες και σας τον έφερα μιας και ξεκινάμε να μιλάμε σήμερα. Απλά αυτό που σας έφερα να ακούσετε είναι ακυκλοφόρητο!

ΣΤ : Μεγάλη μας τιμή λοιπόν , είμαστε οι πρώτοι που το έχουμε στα χέρια μας , και να σε ευχαριστήσουμε για αυτό. Λοιπόν αρχίζουμε σιγά σιγά με τις ερωτήσεις για να βγάλουμε όσο το δυνατόν περισσότερες.

ΣΤ : 10 χρόνια τα γιόρτασες, κλεισμένος στο τραγούδι , μόνος σου! Περισσότερο αν λάβουμε υπόψη μας , τους Χαϊνηδες , τους Νεαρχοπαράπλους κ.τ.λ

Ουσιαστικά 15 χρόνια.. .

ΣΤ : Πώς νιώθεις τώρα ; Ποια είναι τα κερδισμένα και πια τα χαμένα όλα αυτά τα χρόνια στη μουσική σκηνή ;

Δεν έχω χαμένα… εκτός που τα έχω χαμένα… (γέλια) μόνο κερδισμένα!

ΣΤ : Μόνο κερδισμένα , γιατί μόνο αυτά θυμάσαι ή ήταν όλα τόσο καλά ;

Κοίταξε , σε γενικές γραμμές τα πράγματα δε πήγαν και τόσο στραβά, δηλαδή δεν έγινε καμιά τρομερή ατυχία , τα πράγματα πήγανε.. . όπως έφαγε το τρίτο γκολ ο Παναθηναϊκός… βάση σχεδίου στη προπόνηση. Πας να παίξεις άμυνα και μετά το δίνεις δώρο το γκολ. Eμπαση περιπτώσει αυτό είναι μια μικρή παρένθεση… θα πω και για τον Ολυμπιακό μετά γιατί είμαι Αεκτζής και μου αρέσει να σαρκάζω τώρα που χάνουν οι άλλοι , γιατί εμείς είμαστε εθισμένοι στην ήττα!

Κοίταξε , πολλά κερδισμένα , πολύς κόσμος που αγαπάει τα τραγούδια , πολλές χαρές πολύ συγκίνηση. Επίσης το όνειρο που είχα από πιτσιρικάς , να μπορέσω να συνυπάρξω στη σκηνή με ανθρώπους μύθους για εμένα όπως ο Μητροπάνος , ο Παπακωνσταντίνου και μετά με νεότερους συναδέλφους και συνομηλίκους μου , όπως ο Θηβαίος , ή όπως ο Αλκίνοος , ή και όλα τα άλλα παιδιά αυτής της γενιάς που μου αρέσει πολύ να παίζουμε μαζί.. . παλαιότεροι και νεότεροι από εμένα όπως ο Χαρούλης, ο Λαυρέντης , ο Μάλαμας.

Αυτή είναι η χαρά μου , αυτά είναι τα κερδισμένα μου. Τα κερδισμένα μου είναι η αγάπη ενός κόσμου που με ακολουθεί με στηρίζει και με αγαπάει. Υπό αυτή την έννοια πολλά τα κερδισμένα. Τώρα τα χαμένα.. . ειλικρινά δε μπορώ να σκεφτώ κάτι που έχει χαθεί σε σχέση με τη πορεία μου στο τραγούδι.

ΣΤ : Κάλεσες πολλούς ανθρώπους που αγαπάς για να γιορτάσετε τα δέκα σου χρόνια στο τραγούδι. Ποιους άλλους ανθρώπους θα ήθελες μαζί σου εκείνο το βράδυ και δεν τους είχες είτε γιατί μας άφησαν είτε για οποιονδήποτε λόγο δεν ήταν δυνατό να βρίσκονται μαζί σου.

Από τους παρόντες δεν είχα την Ελένη Βιτάλη γιατί είχε συναυλία την ίδια μέρα και το Μάλαμα επίσης.. . Τώρα από απόντες δε μπορώ να πω. Μπορώ να πω μόνο ιδεατά.. . δηλαδή ωραίο θα ήταν να ζούσε ο Λοϊζος ή ο Ξυλούρης αλλά εντάξει το κάλεσμα μου δεν ήταν τόσο ανοιχτό , με την έννοια ότι δε κάλεσα όλα τα πρόσωπα που με έχουν συντροφεύει μέχρι εδώ , κάλεσα τους πιο στενούς μου φίλους.

ΣΤ : Κακή συνήθεια να ξεχνάς , κακή συνήθεια και το να θυμάσαι λες! Ποια κακή συνήθεια προτιμάς τελικά ;

Αληθινά κακή συνήθεια είναι να ξεχνάς.. .άρα εγώ προτιμάω να θυμάμαι!

ΣΤ : Είχες πει κάποτε ότι τα τραγούδια σου είναι παραμύθια της οκάς , το πιστεύεις αυτό ;

Οχι , αυτό το είπα σε μια γυναίκα τότε, το κατέγραψα , κατέγραψα τη στιγμή και ήταν έτσι τότε. Δε πιστεύω ότι τα τραγούδια μας είναι απαραίτητα φτηνά ή ακριβά.. . εγώ εκείνη τη στιγμή θεωρούσα ότι πουλιέμαι φτηνά και ήθελα να το πω.

ΣΤ : Ο καλλιτέχνης πιστεύεις ότι χρειάζεται να έχει μια μυθολογία όσον αφορά τη προβολή του προσώπου του στο κόσμο; Αυτό για παράδειγμα συμβαδίζει με το ότι βγαίνεις σπάνια στη τηλεόραση ;

Κοίταξε , εγώ βγαίνω σπάνια στη τηλεόραση όχι για να καλλιεργήσω ένα μύθο αλλά γιατί πλήττω θανάσιμα.

Κοίταξε να δεις, η μυθολογία είναι ένα πράγμα που δημιουργείται ανεξάρτητα από εμάς. Ενας άνθρωπος αν θέλει να δημιουργήσει μύθο δε θα το καταφέρει ποτέ! Ο μύθος δημιουργείται ερήμην μας. Προφανώς , κομμάτια του μύθου έχουν ενδιαφέρον για τους ακροατές. Όπως και για εμάς που είμαστε ακροατές και έχουμε μύθους! Έχουμε μεγαλώσει έτσι, αλλά μόνο σου δε μπορείς να φτιάξεις μύθο! Είναι σαχλό και μόνο να το σκεφτεί κανείς.

Από την άλλη μεριά δε ξέρω πως με βλέπουν τα νέα παιδιά.. . Εμείς μεγαλώσαμε με μύθους (μιλάω για την ομάδα των τραγουδοποιών που αισθάνομαι ότι εκπροσωπώ) αλλά όχι με πρότυπα. Δε θέλαμε να μοιάσουμε σε κάποιον. Εγώ ας πούμε δεν ήθελα να μοιάσω ποτέ σε κανένα.

Λατρεύω πρόσωπα με τα οποία μεγάλωσα γιατί πριν γίνεις τραγουδοποιός και μουσικός είσαι ακροατής. Δεν έχεις γεννηθεί κουφός και μετά ξαφνικά ξεκινάς και γράφεις τραγούδια!

ΣΤ : Θα ήθελα να σε ρωτήσω, πώς καταλαβαίνεις ότι ένα τραγούδι σου είναι καλό τη στιγμή που το ολοκληρώνεις και πριν την επαφή του με τον κόσμο , για παράδειγμα υπήρξαν τραγούδια που ήξερες ότι ο κόσμος θα τα αγαπήσει πριν κυκλοφορήσουν ;

Οχι ! Καταρχήν δε ξέρω ποτέ αν ένα τραγούδι μου είναι καλό ή κακό. Ξέρω πότε ένα τραγούδι μου είναι ολοκληρωμένο και πότε δεν είναι. Οταν ένα τραγούδι ολοκληρώνεται, το καταλαβαίνω.

ΣΤ: Περιγράφεις αληθινούς ανθρώπους στα τραγούδια σου; Για παράδειγμα ο κύριος Αριστείδης υπάρχει ;

Ο κύριος Αριστείδης είναι ο πατέρας μου.. .

ΣΤ : «Ο τύπος με το παλιομοδίτικο μπουφάν και το κουρασμένο βήμα , ο παραμυθάς αν θες.. .» , βασίζονται στη πραγματικότητα ;

Όλα τα πρόσωπα που περιγράφω είναι υπαρκτά, το ζήτημα όμως είναι ότι ο κάθε ένας από εμάς έχει ένα τρόπο να βλέπει τα πρόσωπα. Ως εκ τούτου ναι μεν είναι υπαρκτά , αλλά αν σας δείξω κάποιο από αυτά τα πρόσωπα προφανώς να μη δείτε αυτό που βλέπω εγώ.

ΣΤ : Και οι ιστορίες πάντα ;

Οι ιστορίες είναι υπαρκτές και αληθινές μέχρι ενός σημείου διότι αν όλα αυτά τα τραγούδια που γράφαμε τα είχαμε ζήσει , δε θα ζούσαμε τώρα. Είναι άλλο πράγμα η αληθινή ζωή και άλλο πράγμα η τέχνη. Ουσιαστικά η τέχνη είναι ένα παιχνίδι πάνω στη ζωή. Παίρνεις ένα γεγονός και το στραμπουλάς ! Το παίρνεις από εδώ , το τεντώνεις το φτάνεις στα άκρα του. Το βάζεις μέσα σε κύβο , το καις, το ρίχνεις στη θάλασσα… παίρνεις γεγονότα και παίζεις μαζί τους για να βγάλεις αυτό που θες. Φαντάσου τα γεγονότα όπως ένα κομμάτι πυλό , τα πλάθεις για να φτιάξεις τα σχήματα που θέλεις.

Η πρώτη ύλη είναι αληθινή αλλά αυτό που βγαίνει μετά δεν είναι , δεν έχει ευθεία ανταπόκριση με αυτό που συνέβη!

ΣΤ : Θες να πεις ότι και κατά κάποιο τρόπο ότι αποτελούν κατά βάση κατασταλαγμένα βιώματα.

Οχι , δεν είναι απαραίτητα κατασταλαγμένα βιώματα , γιατί μπορείς να γράψεις ένα τραγούδι, περιγράφοντας την εμπειρία κάποιου άλλου. Μπορεί κάτι που έχει ζήσει κάποιος δίπλα σου να σε έχει συγκλονίσει τόσο πολύ και να το περιγράψεις. Η πρώτη ύλη είναι αυτά που συμβαίνουν ή αυτά που έχουμε δει και μετά εσύ πλάθεις αυτό το πράγμα και βλέπεις τι σου βγαίνει. Πολλά από αυτά σου βγαίνουν άχρηστα και ανώφελα. Κάποια άλλα σου βγαίνουν ωραία. Ε τα ωραία τα κρατάς!

ΣΤ : Συζητούσα πρόσφατα με μια φίλη μου και μου έλεγε ότι κάποια τραγούδια σου δε μπορεί να ακούσει γιατί της θυμίζουν στιγμές άσχημες που τη συντρόφευαν αλλά και ωραίες που παρήλθαν. Αυτά τα τραγούδια πιστεύεις ότι πέτυχαν το σκοπό τους;

Η φίλη σου πρέπει να αποφασίσει να αντιμετωπίσει τη ζωή κατάματα. Δεν έχει να κάνει με τα τραγούδια αλλά έχει να κάνει με το ότι αν κάθε φορά που ακούς κάτι και σου θυμίζει κάτι κακό τα ρίχνεις σε αυτό που ακούς , δε φταίει αυτό! Ενα τραγούδι δε σου δημιουργεί τη καλή ή τη κακή στιγμή αλλά σε πετυχαίνει σε μια στιγμή. Προφανώς υπάρχουν οριακά τραγούδια που τα αποφεύγουμε κατά καιρούς.. . δηλαδή δεν αντέχεις να τα ακούσεις αλλά αν αυτό το κάνεις σύστημα , τότε δε φταίνε τα τραγούδια αλλά φταις εσύ!

ΣΤ : Τα τραγούδια σου Μίλτο σε κουράζουν κάποια στιγμή ; Για παράδειγμα κάποια τραγούδια από «το παραμύθι με ληγμένο τέλος» που βγήκε πριν δέκα χρόνια , τα έχεις παίξει σε συναυλίες εκατοντάδες φορές. Κάποια στιγμή λες δε θέλω να το πω αυτό , τουλάχιστον για ένα μήνα, μέχρι να ξανανιώσω τη λαχτάρα να το πω.

Κοίτα.. . αυτό ισχύει για μερικά τραγούδια. Ας πούμε τη «Λίμνη» που πολλές φορές λες όχι άλλο δε μπορώ , τη τραγουδάω από το 1994. Από την άλλη όμως μεριά κάθε συναυλία έχει ένα διαφορετικό χαρακτήρα. Ο Σαίξπηρ έλεγε ότι για να υπάρξει ένα θεατρικό έργο χρειάζεται 3 άτομα. Εναν να το γράψει , έναν να το παίξει και έναν να το δει, αλλιώς δεν ολοκληρώνεται.

Ετσι συμβαίνει και με τα τραγούδια. Στη δική μας περίπτωση οι δύο πρώτοι είναι πάντα οι ίδιοι. Δηλαδή εγώ έχω γράψει το τραγούδι και εγώ το ερμηνεύω, αλλά ο τρίτος κάθε φορά είναι άλλος. Αυτό κάνει κάθε φορά το τραγούδι διαφορετικό.

Είναι διαφορετικό να τραγουδήσω τη Λίμνη σήμερα , και διαφορετικό να τη τραγουδήσω αύριο , γιατί αύριο θα είναι άλλος κόσμος. Υπό αυτή την ένια από αυτό κρατιέσαι και αισθάνεσαι ότι κάθε φορά τα τραγούδια είναι διαφορετικά, αλλιώς θα είχαμε πέσει σε μια αφόρητη βαρεμάρα. Προφανώς αυτός ο κανόνας ισχύει σχεδόν πάντα και έχει τις εξαιρέσεις του. Δηλαδή υπάρχουν στιγμές που λες μέσα σου «όχι άλλο...» .

ΣΤ : Ορχηστική μουσική γιατί δεν έχεις γράψει ποτέ ;

Εχω γράψει να σου πω την αλήθεια. Εχω γράψει για δύο θεατρικά έργα και για μια κινηματογραφική ταινία.

ΣΤ : Γιατί δεν έχεις εκδώσει τότε , που είναι και το σωστό;

Δεν την έχω εκδώσει γιατί δεν ενδιαφέρθηκε κανείς να την εκδώσει και γιατί η αγορά της Ελλάδας σε αυτού του είδους τη μουσική είναι πολύ περιορισμένη. Οταν εννοώ η αγορά δεν εννοώ να βγάλω λεφτά ή να πουλήσω τρομερά νούμερα ! Αλλά δε θα ήταν βιώσιμοι οι δίσκοι. Δηλαδή θα βγαίνανε και θα μπαίνανε μέσα οικονομικά. Οπότε δεν είχε νόημα να το κάνω αφού αισθανόμουνα ότι ήταν ένα βήμα ριψοκίνδυνο.

Δε έχω γράψει βέβαια και 20 έργα ώστε να υπάρχει υλικό να εκδοθεί. Ισως στο μέλλον να το αποτολμήσω αλλά δε με έχει απασχολήσει και πολύ σοβαρά για την ώρα.

ΣΤ : Ρωτάμε συχνά σε συνεντεύξεις , αν η επαρχία έχει τη δύναμη να επηρεάσει μέσω δραστηριοτήτων και δημιουργίας τη γενικότερη πολιτιστική κίνηση μιας χώρας σαν την Ελλάδα ή όλα αρχίζουν και τελειώνουν στην Αθήνα ; Νομίζω πως είσαι ο καταλληλότερος να πεις κάτι τέτοιο αφού ξεκίνησες έχοντας σαν βάση το Ηράκλειο.

Ας μιλήσουμε λοιπόν για τον μύθο που έλεγες πιο πριν. Οταν ανέβηκα στην Αθήνα με ακολουθούσε ο μύθος του Κριτικού παρόλο που είμαι καλαματιανός. Αυτό έπαιξε σπουδαίο ρόλο στο πώς με αντιμετώπισε η Αθήνα. Το ίδιο πράγμα συμβαίνει κατά κόρον και για τους ανθρώπους που κατεβαίνουν από τη Θεσσαλονίκη.

Δε πιστεύω ότι τα πάντα ξεκινάνε και τελειώνουν στην Αθήνα. Απλά για να είναι βιώσιμη η εργασία σου πρέπει κάποια στιγμή να τη παρουσιάσεις και στην Αθήνα. Αυτό είναι.

ΣΤ : Παραφράζοντας και χρησιμοποιώντας ένα στοίχο σου , Ποια νίκη αν σου χάρισαν θα ευχαριστιόσουν ;

Ααα , την ΑΕΚ στο Champion League φαντάζομαι !

ΣΤ : Aπό τον ίδιο δίσκο που υπήρχε και το «Άγγελοι με τους Αγγέλους» υπάρχει και το «δέντρο στην ακρογιαλιά»

Ναι είναι πεύκο… αυτό το λέει ο Κώστας Λιβαδάς

ΣΤ : Εχεις νιώσει ποτέ δέντρο ριζωμένο στην ακρογιαλιά που δε μπορεί να σώσει ένα παιδί που πνίγεται όπως λες στο τραγούδι ;

Απολύτως! Αυτός καταρχήν ήταν ένας παιδικός μου εφιάλτης , το λέω και στο σημείωμα. Επειδή μικρός ήμουν κολυμβητής είχα έναν εφιάλτη ότι κάποιος πνίγεται και μάλιστα όχι στα βαθιά. Πνίγεται και πρέπει να πέσω να τον βγάλω, και δε μπορούσα γιατί είχα ρίζες. Αυτό ήταν ένα πράγμα που μου έφερνε ταχυκαρδίες , ταχυπαλμίες , ίδρωνα , ξυπνούσα κάθιδρος. Ηταν ένα πράγμα που το είχα από πιτσιρικάς. Με αφορμή ένα αγαπημένο μου πρόσωπο έφτιαξα αυτό το τραγούδι και ξόρκισα τον εφιάλτη.

ΣΤ : Σου έρχονται αυτή τη στιγμή που μιλάμε στο μυαλό κάποια τραγούδια (όχι δικά σου) που θα ήθελες να τραγουδήσεις αλλά δε τα τραγούδησες ; Που τα τραγούδησε κάποιος άλλος!

Εκατοντάδες !

ΣΤ : Ξέρεις , αυτό το τραγούδι θα ήθελα να το πω εγώ ρε γαμώτο !

Ναι , βέβαια αλλά όχι έτσι. Οχι ρε γαμώτο ποτέ…!

Δε το έχω «ως αίσθηση» γιατί με τόσες συναυλίες που κάνω αν κάποιο ζηλέψω , το λέω. Το να το πω σε δίσκο , είναι ματαιοδοξία και δε με αφορά.

ΣΤ : Το να το πεις πρώτη φορά ; Γιατί έχει σημασία ποιος το λέει πρώτη φορά ! Ο πρώτος ερμηνευτείς δε πιστεύεις ότι ένα τραγούδι το στιγματίζει ;

Ο καλύτερος ερμηνευτείς το στιγματίζει και όχι ο πρώτος! Η πρωτιά είναι μια ανόητη ματαιοδοξία. Το γεγονός δηλαδή ότι μετά το Μπιθικώτση κανείς δε κατάφερε να τραγουδήσει το «άξιον εστί» καλύτερα ώστε να το βγάλει από τη συλλογική μνήμη , δεν έχει να κάνει αυτό το γεγονός με ότι ο Μπιθικώτσης το είπε πρώτος, αλλά απλά με το ότι ο Μπιθικώτσης είναι καλύτερος τραγουδιστής από όλους όσους προσπάθησαν να το πουν.. .

Δεν έχει σημασία ποιος λέει κάτι πρώτος και δε με αφορά καθόλου. Η τέχνη δεν είναι πρωτάθλημα , είναι άθλημα, είναι μαραθώνιος , δεν είναι 100 μέτρα ποιος θα βγει πρώτος. Είναι ποιος θα αντέξει. Και εκεί είναι το ενδιαφέρον. Δε με αφορά καθόλου να ερμηνεύσω πρώτος κάτι. Με ενδιαφέρει οτιδήποτε λέω να το λέω καλά ή οτιδήποτε γράφω να είναι καλό.

ΣΤ : Είσαι περήφανος για κάποια πράγματα στη μουσική σου καριέρα ; Είναι και κάποια άλλα που θα ήθελες να αλλάξεις ;

Είμαι περήφανος για τις σχέσεις που έχω κάνει, τους ανθρώπους δηλαδή με τους οποίους έχω συμπορευτεί. Για τους μουσικούς και για τους τραγουδιστές και τραγουδοποιούς αλλά κυρίως για τους μουσικούς που είναι οι αφανείς ήρωες. Τους τεχνικούς και όλα τα παιδιά που δε φαίνονται πίσω από τις κάμερες και τις ηχογραφήσεις και είμαι περήφανος για την αγάπη που έχει δήξει ο κόσμος για τα τραγούδια μου γιατί μου τα έχει επιστρέψει με πολύ χαρά.

Ναι , προφανώς θα άλλαζα πράγματα. Οταν βγαίνει ένας δίσκος για ένα εξάμηνο δε μπορώ να εκτιμήσω τι θα άλλαζα αλλά σε κάθε μου δίσκο υπάρχουν πράγματα που αν θα τα έφτιαχνα τώρα θα τα έφτιαχνα κάπως αλλιώς.

ΣΤ : Μια ερώτηση που αν μου τη κάνανε σε εμένα θα δυσκολευόμουνα να απαντήσω , αλλά πιστεύω ότι εσύ θα μου απαντήσεις… Είσαι αυτός που ήθελες να γίνεις ;

(το σκέφτεται).. .Στο μέτρο του δυνατού Ναι . Δηλαδή όταν ήμουν μικρός ήθελα να γίνω Μικ τζάγκερ. Διότι τα όνειρα είναι τζάμπα και αλίμονο στους νέους που δεν έχουνε μεγάλα όνειρα. Οταν ήμουνα μικρός δεν ήθελα να είμαι δεύτερη φωνή στον τάδε έλληνα τραγουδιστή. Ηθελα να γίνω οι Pink Floyd , να φτιάξω ένα γκρουπ και να σαρώσουμε το σύμπαν.. . τα οποία είναι ανέφικτα πράγματα αλλά είναι ωραία ως όνειρα.

Το ότι δεν έγινε αυτό, γιατί δε γινόταν να γίνει , δεν αφαιρεί σε τίποτα το γεγονός ότι χαίρομαι για αυτό που έχει συμβεί μέχρι τώρα.

ΣΤ : Τα ρεαλιστικά πράγματα που ήθελες γίνεις ;

Τα ρεαλιστικά πράγματα που ήθελα να γίνουν, έγιναν. Τα πράγματα που ήθελα ήταν απλά. Ηταν να υπάρχει ένα μίνιμουμ κοινό να αγαπάει τη μουσική μου και να μπορώ να ζω αξιοπρεπώς από τη δουλειά μου. Να μη χρειάζεται να σκαρφίζομαι διάφορες δικαιολογίες του τύπου «εγώ τη μουσική την έχω χόμπι» , και κάνω άλλη δουλειά. Ηθελα να ζω από τη μουσική με αξιοπρέπεια , να αμείβομαι δηλαδή με αξιοπρέπεια και να υπάρχει ένας κόσμος που να τον αφορά αυτό που λέω. Αυτά τα έχω καταφέρει.

Τώρα τι άλλο θα μπορούσα να γίνω ; Θα μπορούσα να γίνω δεξί εξτρέμ , αλλά... δε τα κατάφερα , δεν άντεξα

ΣΤ : Κατά τη δική μου γνώμη αυτά που λες τα έχεις καταφέρει και με το παραπάνω.

Εμ, ναι… το δεξί εχτρέμ με πονάει λίγο, αλλά εντάξει (γέλια) Μάλλον αριστερό εξτρέμ γιατί για δεξιά, δύσκολα.. .

ΣΤ : Στην ΑΕΚ πάντα !;

Ε , εντάξει τώρα.. . Εννοείται !!! Που άλλου ; !

ΣΤ : Αν σε ρωτούσα να μου ονομάσεις πέντε μουσικούς δίσκους που σε επηρέασαν και που λατρεύεις. Ποιοι θα ήταν αυτοί ;

Λοιπόν Αqua Lung , όλο το έργο του Μάνου Λοϊζου , οι Led Zeppelin οπωσδήποτε, οι Dire Straits και μετά σίγουρα τα μπαράκια του Βαγγέλη του Γερμανού , τα ζεστά ποτά των Κατσιμιχέων και από εκεί και πέρα όλοι με τους οποίους συμβαδίζω με επηρεάζουν.


ΣΤ : Μίλτο Πασχαλίδη σε ευχαριστούμε πολύ που ήσουν εδώ μαζί μας.

Εγώ σας ευχαριστώ




Τη συνέντευξη πείρε ο Σταύρος Βαμβακάρης για το agnostos.gr και το UoC Radio 96.7